گویدم حق داستان راستان
داستان این جهان و آن جهان:

ظاهری زیبا ولی همچو سراب
زیر صد خروار از رنگ و لعاب

سرخی لبها و گونه، آتش است
وای بر آن کس که با آتش خوش است

بوی عطر او اگر چه شد بلند
در حقیقت بوی مردار است و گند

گرچه خود را خوب و نیک آراسته
ظاهرش را ماه گون پیراسته

کس چه میداند که در باطن چه هاست
آگه از قلب و دلش تنها خداست...

***
ای جوان مومن پاکیزه خوی
روح خود در چشمه ی تقوا بشوی

نیک میدانم که شیطان رجیم
دشمن غفار رحمان رحیم

عهد بسته تیرهای خود زند
تا ترا از راه دین خارج کند

دامهای گونه گون در بین راه
وسوسه بیداد دارد گاه گاه

لیک این لذت دو روزی هست و بس
می فروشد باقی خود هیچ کس؟؟؟

باش چون یوسف..معاذ الله بگو
از خدای مهربان یاری بجو

آه اگر معبود تو دلگیر شد...
از برای توبه کردن دیر شد...

وه چه شیرین تر بود اینکه خدای
راضی خشنود، در هر دو سرای

***
خوب میبینم که در روز معاد
پرده از پیش نگه چون اوفتاد

باطن هرکس نمایان میشود
صورت و سیرت به یکسان میشود

صورتی کان روز زیبا مینمود
این زمان گشته سیه، گشته کبود

خیل بسیاری از آن جمع قشنگ!!
کان زمان بودند نغز و رنگ رنگ،

این زمان در صورت حیوان شدند
هرچه در دنیای بودند آن شدند

گند مخفی کز بدیها میرسید
گشت اندر حشر محسوس و پدید

***
خرم آن انسان که در روز جزا
شاد باشد، شاد، شاد از او خدا